simit

"70 kilo derdim var, anne bana simit al" diyo. vurgu 'dert'te diil, 'anne' ve 'simit'te bana gore. anne gelirken taze geliyo da simidi napicaz bilmiyorum. denedik yapmayi, tutturamiyoruz. tas firin falan lazim galiba.

hayat cok eglenceli, sakin yanlis anlama simdi bisi dicem; kendinden vazgectigin zaman cogal nolur. sabahin 3unde kucakta cocuk sallarken omzunun, sirtinin agrisini gormezden gelemiyosun. salliyosun mecburen. curudum ya. doktor fizik tedavi falan diyo. 32 yasindayim ya soylemesi ayip. ne fizigi ne tedavisi.

bu hafta hastalik dolayisiyla calisma sartlari biraz agir geldi. yoksa bi sikayetim yok. ufaklik da alisiyo yavas yavas odasina. uyucaz yakinda.

o diil de nolcak bu memleket(ler)in hali?

yalniz

ben sali gunu yine kendimi cok yalniz hissettim. pazartesi iyiydi, M evdeydi diye belki. ama o da okula gidince ev bombos kaldi uzun zamandan sonra. ne biriken diziler cekici geldi, ne ev isleri. yeni projeler lazim diye dusundum. 3 ay sonra yepyeni bi proje geliyo gerci. yogun olucaz. isim bulamadik ama daha.

birileri kardesime kirkbindolar versin ya. hazir o kadar vermisken bizim su bahceyi de yaptirsin da coluk cocuk oynasin yazin. simdi pek cikasim yok. he yazin dedigime bakma, hava simdi de gayet sicak ayiptir soylemesi.

sen bunlara mi canini sikiyosun, bak memlekete neler oluyo diyosun?  daha ne kadar geriye gidebilir diye birileri deney yapiyo bence. meraksizca izliyorum. kurtarabildigimi kurtarmaya calisiyorum. diger yandan dusunuyorum, nedir dunyadaki amacimiz? he? bu kadar derinlere inmeyelim neyse. sus.

kitap okumayali uzun zaman oldu. kendimi cok bos bi insan gibi hissediyorum. ama kendime iyi bakiyorum.

iyi bayram?

babannemi ozledim bugun yine. cocuklugumun bayramlarinin vazgecilmezi, guzel anilarimin bas kahramani.

bayram kahvaltisindaki gibi sarma yaptim, yanina borek kiymali.

cok duygusalim bu aralar, bi sebebi olmali.

siir yazdim yine, cok maanali.

naber?

kardes gibisi yok.

ozledim.

pisirelim

kendimi yine yemege verdim bu aralar. yaklasik 3 haftadir. ondan oncesinde bi sure hep baskalarinin mutfaklarini kuruttugum icin, anca. asci olarak gelmeliymisim su dunyaya bence. ah, harcandim resmen. zamaninda bi burs cikaydi bi yerlerden.. di mi?

hah, neden kuruttum baskalarinin mutfaklarini?  eveet, gezdim tozdum memleketi 3 senelik uzun bi aradan sonra. ay bu tatil cok iyi geldi, oh ne guzel de dinlendim, diyemem. yine valiz hazirlamakla gecti 7 hafta. ordan oraya, ordan oraya. ama ne guzel insanlar gordum bi bilsen, tanistim onlarla, yeniden tanidim bazilarini yillar sonra. listemdeki butun yemekleri yedim, kitaplari aldim, yerleri gordum. kardesle simdi hatirlandiginda gozlere yaslar dolduran gunler gecirdim. guzel.

herkes soruyo, nasil buldun memleketi? giderken cok korktum. ucaktan korktum once. sonra trafikten. kalicaam beton, cok katli binalardan korktum deprem olur diye. bunlar yuzunden basima bisi gelirse ve geri donemezsem diye korktum yine. gittikten sonra depremi unuttum, trafige alistim, ucak yolculugu zaten gecti gitti de.. bi insanlarin mutsuzluguna, her seyi bilmisligine, sinirliligine alisamadim. mutsuzluk bos yere olan bisi diil tabi. ulkenin hali de cok iyi diil ama yine de ne insanlar tanidim, basina gelenlere ragmen hala yuzlerinde sasirtan bi gulumseme vardi. ne guzel insanlar.

geldikten sonra buraya alisma.. yine kendini bi boslukta, ise yaramaz hissetme.. insanlari ozleme.. caresine bakmak lazim. bos hayallerle gelme bana.

neyse, en guzeli yemek yemek. ama once yapmak. profiterol? mm.

ps//: bi daha da arayi bu kadar acma.

nonno

bacagima sariliyo; "anne gel. anne oyna." kahvalti ediyorum, karnim ac. mizmizlik. iki dakika oynayip kahvaltiya devam. "anne nonno?" kulahta dondurma bu aralar revacta. sirf karnimi doyurabilmek icin sabahin 9bucugunda cocuguma dondurma verdim diye kendimi kotu bi anne gibi hissediyorum. nonno yerini buluyor, kulaha ulasana kadar. kulah sevmiyoruz cunku. oe! geri iade. kendimi sabahin korunde kahvalti masasinda salyali dondurma yerken buluyorum. hayat guzel. gercekten!

ohhoo

bu satirlari hasta yatagimdan yaziyorum, annemden bir okyanus arti bir kita uzaktan. yine annemden bir deniz kadar uzakta olan hasta kardesimle ayni kaderi paylasiyoruz; yalniziz. bir anne corbasi iyi gelirdi simdi. bi dakka.. ben de bi anneyim. kendi kendime corba yapsam da olur o zaman. olur mu kenny?

diyorum bu bok kokusu nerden geliyo.. az once bezini degistirdigim huysuzun bezi ayaklarimin dibinde. ogle uykusunu nasil seviyorum anlatamam. 3-4 saat sessizlik gibisi yok. bi de hasta karisina cicek getiren koca gibisi. bi an once aksam olsa iyi olur.