Bir

Yalniz hissediyorum.

Soyledim de. Yalnızım dedim, mutsuzum dedim. Sesini cikarmadi. En çok da onunla yalniz olmamaya ihtiyacım var, ama onu suclamiyorum.

Herkes çok yogun, herkesin çok isi var. 

Kimse beni aramıyo. Kimse iyi misin diye sormuyo. Bi tek kocam, cocuklarim ve annem-babam-kardesim var. 

Basima ne kotu bisey geldi, ne de bi hastaligim var. Sadece kendimi sevmiyorum bu aralar. İçinde bulunduğum bu bedeni de sevmiyorum, icindeki ruhu da sevmiyorum.

Bi tikaniklik var, bi sikismislik var. Caresizlik, kacamamazlik. Ama neyden? Kendimi sevmeyisimden. 

Ne para, ne sevdigim is, ne sevdigim insanlar. Hic biri kendimi sevmeme ikna edemiyo icimi. 

Daha cok arkadasim mi olsa daha iyi hissederim? 

Bu yasla beraber mi geliyo bu hisler?

Nasil duzelicem?

Bunaldim.

Bi de fontumu silmisler. Kizdim.