kardes gibisi yok.

ozledim.

pisirelim

kendimi yine yemege verdim bu aralar. yaklasik 3 haftadir. ondan oncesinde bi sure hep baskalarinin mutfaklarini kuruttugum icin, anca. asci olarak gelmeliymisim su dunyaya bence. ah, harcandim resmen. zamaninda bi burs cikaydi bi yerlerden.. di mi?

hah, neden kuruttum baskalarinin mutfaklarini?  eveet, gezdim tozdum memleketi 3 senelik uzun bi aradan sonra. ay bu tatil cok iyi geldi, oh ne guzel de dinlendim, diyemem. yine valiz hazirlamakla gecti 7 hafta. ordan oraya, ordan oraya. ama ne guzel insanlar gordum bi bilsen, tanistim onlarla, yeniden tanidim bazilarini yillar sonra. listemdeki butun yemekleri yedim, kitaplari aldim, yerleri gordum. kardesle simdi hatirlandiginda gozlere yaslar dolduran gunler gecirdim. guzel.

herkes soruyo, nasil buldun memleketi? giderken cok korktum. ucaktan korktum once. sonra trafikten. kalicaam beton, cok katli binalardan korktum deprem olur diye. bunlar yuzunden basima bisi gelirse ve geri donemezsem diye korktum yine. gittikten sonra depremi unuttum, trafige alistim, ucak yolculugu zaten gecti gitti de.. bi insanlarin mutsuzluguna, her seyi bilmisligine, sinirliligine alisamadim. mutsuzluk bos yere olan bisi diil tabi. ulkenin hali de cok iyi diil ama yine de ne insanlar tanidim, basina gelenlere ragmen hala yuzlerinde sasirtan bi gulumseme vardi. ne guzel insanlar.

geldikten sonra buraya alisma.. yine kendini bi boslukta, ise yaramaz hissetme.. insanlari ozleme.. caresine bakmak lazim. bos hayallerle gelme bana.

neyse, en guzeli yemek yemek. ama once yapmak. profiterol? mm.

ps//: bi daha da arayi bu kadar acma.

nonno

bacagima sariliyo; "anne gel. anne oyna." kahvalti ediyorum, karnim ac. mizmizlik. iki dakika oynayip kahvaltiya devam. "anne nonno?" kulahta dondurma bu aralar revacta. sirf karnimi doyurabilmek icin sabahin 9bucugunda cocuguma dondurma verdim diye kendimi kotu bi anne gibi hissediyorum. nonno yerini buluyor, kulaha ulasana kadar. kulah sevmiyoruz cunku. oe! geri iade. kendimi sabahin korunde kahvalti masasinda salyali dondurma yerken buluyorum. hayat guzel. gercekten!

ohhoo

bu satirlari hasta yatagimdan yaziyorum, annemden bir okyanus arti bir kita uzaktan. yine annemden bir deniz kadar uzakta olan hasta kardesimle ayni kaderi paylasiyoruz; yalniziz. bir anne corbasi iyi gelirdi simdi. bi dakka.. ben de bi anneyim. kendi kendime corba yapsam da olur o zaman. olur mu kenny?

diyorum bu bok kokusu nerden geliyo.. az once bezini degistirdigim huysuzun bezi ayaklarimin dibinde. ogle uykusunu nasil seviyorum anlatamam. 3-4 saat sessizlik gibisi yok. bi de hasta karisina cicek getiren koca gibisi. bi an once aksam olsa iyi olur.

degisiklik iyidir.

"saklamak istiyorum, atmayalim" dedim. 2 dakika sonra ordugu sacimi pat diye onume koydu kadin. kendime bakamadim bi sure aynada, sacima bakakaldim. uzerinde durdugu derginin basligi 'it's over!'. lan!? guzel oldu ama bence.

diren gezi parki!

bu nefret nerden geliyo, bu insanlar neden bu kadar acimasiz? karsindaki kardesin olsa ayni sekilde tepki verir miydin? o biber gazlari, goz yasartici bombalar, silahlar bi yerlerinize girsin!

dogdugum ulkeden, ulkenin basindakilerden, polisinden nefret etmem ne kadar utanc verici. uzuluyorum, cok. oysa gurur duysam ne guzel olurdu..

yesil

herkes kendi dunyasinin merkezinde tabi. kimisinde at gozlugu, kimisinde gunes gozlugu, bazilarinda da pembeler veya aynalilar. her merkezden ayri bi manzara. benimki yesil yesil bu aralar.

dunyam bana guzel.