sarki

"ooh! get me away from here i'm dying
play me a song to set me free"

yapmam gereken isler var, bitirmem gereken listeler yaptim kendime. liste olmadan kafami toparlayamiyorum hala. kotu bisi mi bu? salak diilim di mi? takvim almam lazim, yeni yil geliyo. gelsin, annem de gelsin. babam da. keske eda da gelse.

"thought there was love in everything and everyone
you're so naive!"

hic bisi sandigin gibi diil aslinda. saclarin cikarken annenin midesini bayaa bi yakmissin diyolar. o saclar icin deger miydi? (evet)

"at the final moment, i cried
i always cry at endings"

su aralar duygusal olmamla bi alakasi yok. bazen okumamam, dinlememem, izlememem, konusmamam, dusunmemem lazim. sel.

"oh, that wasn't what i meant to say at all"

hic bu kadar mutlu olmamistim.

they never know unless i write
"this is no declaration, i just thought i'd let you know goodbye"

kucuk

cok kucuk. uzerine kondugu agacin tepesinde mi oole gozukuyo acaba? yok gercekten kucuk. ordan bayaa bi uzagi goruyo olmali, miyop diilse. kuslarin da gozleri bozuluyo mu ki?

buraya geleli nerdeyse 1 ay, yeni eve tasinali da 2 hafta oldu. daha uzun zaman gecmis gibi. sessizlik insana bu kadar uzun gelmemeli. tam tersi olmaliydi sanki, daha yavas akmali zaman. dunyanin en kalabalik sehirlerinden birini arkamda birakip gun boyunca insan sesini ne kadar az duydugumu farkettigim bi yere goctum. geri donemeyecek olmam uzmuyo da, nasil anlatsam, arada bi gidebilicek kadar yakin olsaydi icimi burkmazdi belki. geride biraktigim 2-3 kisiden fazlasini ozlemiyorum, uzulmuyorum. ama eksikligini hissediyorum onlarin. cok mu yalniz kaldim?

cok kucuk. uzerine kondugu agacin tepesinde mi oole gozukuyo acaba?

daha da uzaklasmaktan mi, butun gun yalniz kalmaktan mi, okudugum sacma sapan seylerden mi bilmiyorum ama bu aralar babami cok ozluyorum. icinde bulundugum durumu dusununce zirt pirt yanlarina gidemeyecek olmak daha da uzuyo. insan 5 yildan sonra alisir diye dusunuyo ama.. birlikte vakit gecirmekten bahsediyorum. babamla ne yapsam sikilmazdim. suan en yakin arkadaslarimdan biri annem olsa da babamin yeri apayri. kardesimi cok kiskaniyorum bu yuzden, biraz da kiziyorum degerini bilmiyo diye.

aglak bi insanim.

irene

gece 3te yatmama ragmen guruldayan bi karinla uyaniyorum 8de. limon acikmis olmali. bi sure duymazdan gelmeye calisiyorum gurgurlarini, olmuyo. doyurmak lazim.

penceren disari bakiyorum yataktan kalkmadan. irene gelicek, az kaldi. ondan hava biraz huzunlu, ici kararmis. biz de sevmiyoruz onu. evde yumurta ve dis macunu kalmamis. markete tek basima gitmek istemiyorum sirf edo da bu olaylara tanik olsun diye, uyuyo suan. simdiden firtinadan sonra etrafin fotografini cekmek icin sabirsizlaniyorum.

6 eyalette olaganustu hal ilan edilmis irene geliyo diye. burda oglen 12den sonra tum metro ve otobus servisi durucakmis. herkes evinde otursun dediler. busuru siginma yeri de acmislar gerci. neyse ki guvenli bolgedeymisiz.

dun gece marketlerdeki sira bayaa meshur oldu dost sohbetlerinde. hic bi yerde pil, tualet kagidi, su, ekmek gibi seyler kalmamis. umarim yumurta kalmistir. kurabiye yapicam.

korkum suyun ve elektrigin kesilmesi. karanlikta kokusmak kadar kotusu var mi?

neyse ki cok yakinda gidicem buralardan. gunesli gunler beni bekliyo!

new york'tan ayrilmadan once yapmadigim bi suru sey oldugunu bu sabah farkettim. disari cikip fotograf falan cekmeliyim, sokaklarda dolasmaliyim. strand'den kitap almaliyim. williamsburg'e gitmeliyim. central park'ta dolasmaliyim, sandala binmeliyim. bronx zoo'ya sevgilimi goturmeliyim. ozgurluk heykeline de. new york'a tepeden bi hoscakal demeliyim...

strand'den kesinlikle kitap almaliyim.

panikledim.

suc ustu

sincaplik

dun isten eve geldigimde krakerleri yerlerde buldum. masanin ustundeki ekmek posetinden ekmekler cikmis, isirilmis falan. once ne oldugunu anlayamadim. sineklige baktim, biri yemis. sonraki 5 dakikada evde sincap aradim. yemis ve kacmis terbiyesiz.

iyi de krakerlerimden ne istiyosun?

kahvalti icin ekmegim yoktu bu sabah. ama neyse ki pasta vardi.