cumartesi geldi I-20. onunla birlikte her sey tamamlandi sayilir. bu gece yola cikiyoruz annemle istanbul'a dogru, sabah 8:15teki randevu icin..
herkesin umudu var ama benim yok, neden? "kiz milleti iste." dedi biri.. belki oyle, belki diil. bu kadar umutlanmamak iyi bisi bence. ya da ben oyle dusunuyorum bi aksilik ciktiginda "zaten oyle dusunmustum, bak hayal kirikligina ugramadim" demek icin..
yardim edebilicek biri var mi acaba...
cok korkuyorum.
pasaportumu yaktim, butun parfumleri duvara atip kirdim, homer'i kestim, hasanimi astim, fedex'i hayatimdan cikardim, fotograflari sildim, kamerami kirdim, kitaplarimi sattim, interneti kestim, telefonumu cope attim, gozyaslarimi tukettim, kulakligi taktim, muzigi actim...
(new york city de neresiymis?)
uyandim..
olmicak bunlar bi gun di mi?
madem belgelerimi postaladim, oh oh negzel.. izmir'e gidelim kalk kenny. otur otur nereye kadar. gec bile kaldin ama neyse..
anne ben fotograf manyagi oldum desem inanir misin? inanirsin anne, cunku sen benden daha manyaksin.. biliyosun..
izmir'i gezdim biraz, vaktim yettigince.
antikacilar falan, odami boole mi yapsam?
sacmalama ceyda.
besleyin martilari.
(konak meydani)
izmir'e gitmemin asil nedenlerinden biri olan Kaan. bakiniz:
cumartesi gecesi alsancak soho'daki murat dalkilic'in programina gidiyoruz kuzen torpiliyle..
ceyde, kuzen dodo, murat, minis, yagmurcan
program oncesi
kulis muhabbeti
dodo, the guru of bass
yagmurcan
keman
program sonrasi
bir kisim up hachies
pek eglenceli gecen bi izmir tatiliydi, kisa geldi, yetmedi.
bu arada yine cumartesi "deliler bosandi" diye bi aziz nesin oyunu izledik. harikaydi. denk gelirse siddetle tavsiye ederim.
1 haftalik kosusturmadan sonra belgeleri tamamlayip postaladim sonunda. su an emin ellerde. bikac gun sonra daha da emin ellerde olucak. negzel olcak.
boole sey diye dusunuyodum; "amaan, dandik okul. neden sorun cikarsinlar canim?!" sonra da diyodum ki ulkeler farkli, prosedurler de.. anlamazlar etmezler, olmaz bu derler..
ama su canimi cikartan kosusturma surecinden sonra hele bi kabul etmesinler, gidip dovmeyen serdar ortac olsun..
karar verdim!
bi aksilik olur da (gerci bussuru aksilik var ya, bakalim) alamazsam vizemi, rusya'ya gidicem. evet.
bi de bi de.. sey. ben hayatimda ilk defa kan aldiriyorum da hatirladigim kadariyla. hos gor yani oole her seferinde soylememi.. tamam mi kenny?
ay devlet hastanelerinden fenalik geldi. benim istedigim turde bi kan testi yokmus. kardesim, oole bi kan testi yoksa neden istesinler ki benden? eeh eytere bea dedim, ozel hastaneye gittim. adam iki dakikada beni bi labaratuara gonderdi. raporunu al ordan, getir, ben imzalarim dedi. bu kadar basit! oh be!
gittim, aldirdim kani. bayilmadim sandigim gibi. negzel oldu.
pazartesi hallolucak sanirim butun islerim.
oole, rapor vermem gerektigini dusundum nedense. sanirim daha once anlattiklarimin yarim kalmasini istemedigimden..
dedigim gibi:
+bana hala gidemicekmisim gibi geliyo ama.. degisik hissediyorum. ya da yavas yavas alistigimdan eskisi kadar korkmuyorum gidememekten..
-gidersin niye gidemiycen..
+oyle de dusunuyorum. okulla sorun kalmadi. onceden okul kabul etmezse ya da islerim yetismezse diye korkuyodum. simdi de vizeden korkuyorum. amma odlegim.
