Bir

Yalniz hissediyorum.

Soyledim de. Yalnızım dedim, mutsuzum dedim. Sesini cikarmadi. En çok da onunla yalniz olmamaya ihtiyacım var, ama onu suclamiyorum.

Herkes çok yogun, herkesin çok isi var. 

Kimse beni aramıyo. Kimse iyi misin diye sormuyo. Bi tek kocam, cocuklarim ve annem-babam-kardesim var. 

Basima ne kotu bisey geldi, ne de bi hastaligim var. Sadece kendimi sevmiyorum bu aralar. İçinde bulunduğum bu bedeni de sevmiyorum, icindeki ruhu da sevmiyorum.

Bi tikaniklik var, bi sikismislik var. Caresizlik, kacamamazlik. Ama neyden? Kendimi sevmeyisimden. 

Ne para, ne sevdigim is, ne sevdigim insanlar. Hic biri kendimi sevmeme ikna edemiyo icimi. 

Daha cok arkadasim mi olsa daha iyi hissederim? 

Bu yasla beraber mi geliyo bu hisler?

Nasil duzelicem?

Bunaldim.

Bi de fontumu silmisler. Kizdim.

Lola

cok yakin gecmiste cok sevdigimiz birini kaybettik. evimden uzaklarda noel kutlamayi bana ogreten, bir anne gibi her zaman kollarini acan ve yuzunu bir kere bile asik gormedigim biri.

hasta oldugunu erken ogrendik ama burda insanlar birbirine fazla mesafe veriyolar diye galiba, biz de pek yaklasmamaya calistik. biraz da kendisinin fazla endiselenen bir insan olmasindan kaynaklandi sanirim, onun fazla yaninda olup da buna inanmasini mi istemedik, bilmiyorum. ozel gunlerde gorustuk, yaninda olduk. 65. yas gununu birlikte kutladik. 

gitmesine iki gun kala, artik bir daha uyanmamak uzere uyurken gorduk. seni cok seviyoruz dedik. 

insan sonradan hep boyle pismanliklar yasiyo sanirim, babannemde de dedemde de olmustu. cogunu unuttum. simdi bu biraz taze diye heralde, acitiyo ara ara. birlikte daha fazla vakit gecirseydik, kemoterapi tedavilerinde yaninda olsaydik, gibi bir suru dusunce. ama biliyorum, o bizim onu ne kadar sevdigimizi biliyodu. bu biraz icimi rahatlatiyo.

torunlari Lola derdi, bana babannemi hatirlatirdi.

civciv

tavuk ciktigi yumurtayi begenmiyo degil aslinda ama o kadar uzun sure olmus ki cikali, yumurtaya sigamiyo mu yoksa disarda olmayi mi daha cok seviyo, bilemiyo. yok, biliyo aslinda. oldugum yeri sevdigimi 6 yil sonra kabuguma geri donunce daha iyi anladim. bazilarinin hayati ne gucluklerle devam ettirdigini, kendi hayatimin da aslinda kendi zorluklari oldugunu ama yine de onlarinkiyle karsilastiramicaami gordum. baskalarina anlatirken de farkediyorum, kotuluyorum biraz geldigim yeri. ama elimde diil, curumus git gide, bir daha da eski haline donmesi imkansiz gibi.

anne, baba, kuzen, dayi, yenge, elti, ve bir suru yeni tanistigim 4 yasinda cocuk basta olmak uzere bir suru sevdigim insanla vakit gecirmek, 3 farkli denizde doyasiya yuzmek, yarinlar yokmuscasina ozledigim ve ozlemedigim bir suru sey yemek, ulkenin bazi tarihi guzelliklerini ilk defa, bazilarini yeni bir gozle gormek, her ani farkinda olarak ve icime isleterek yasamak, turistik alisveris yapmak ve dogdugum sehirden evime bir suru sey getirmek 5-6 yilda bir yapilacak seyler olarak kalabilir. ben goctugum yerden, bu stressiz hayattan ve cevremi kusatan insanlardan memnunum. 

oeh. cok ciddi bir ic dokum oldu. bunu burda birakiyorum ve yakin gelecekte tekrar okuman dilegiyle diyorum. 

gidaak.

mutlu

uzun zamandan sonra birisi beni dinledi ve bunu takiben bir aydinlanma yasadim. tamam tamam, dinleyenin isi zaten insan dinlemek oldugundan sayilmayabilir ama bence sayilsin. cunku beni dinledikten sonra bana oyle seyler soyledi ki, sanki bizim evde yasiyormuscasina, sanki yillardir yasadiklarimi izliyormuscasinaydi. butun parcalar aniden yerine oturdu. akabinde yasadigim son iki yili kafamda oynatip her seyin aslinda ne kadar mantikli oldugu kararina vardim. alismaya calisiyorum ama mutluyum. 

onun disinda artik alin terimle kazandigim yuksek lisans diplomam sayesinde resmi olarak kutuphane kolu oldum diyebilirim. hem de sadece bir degil, iki kutuphanede. zaten basindan beri olmasi gereken sey buymus gibiydi. bugune kadar izledigim butun yollar beni buraya kadar getirdi gec olsa da. simdi kolumun altinda hem uzman annelik hem de kutuphanecilik var, hayirli olsun. dogru yolu buldum. mutluyum. 

zaman

sonunda simit yapmayi becerebildim. isin sirri cok susam koymakta ve hamuru pekmeze ve susama batirirken ayri eller kullanmakta. boylece sinirlenmiyosun. firinda diil, hayir. normal firinda da oluyomus. bahceye odun firini yaptirmama hala gerek oldugunu dusunuyorum yine de.

annemle babam geliyo iki aydan az bi sure sonra. beraber. babam bu sefer bir ay kalicak. tam bir ay. inanilir gibi diil. annem de iki. buna inanilir. simit getirmeseler olur.

onun disinda bi ic sikintisi mevcut. ufak tefek saglik prblemleri var ama onlardan kaynaklanmiyo. iki aydir is arayip bulamamamdan olabilir. cok saygideger isverenler baslangic seviyesindeki isler icin uc sene deneyim istiyolar. umutsuzluga kapilmamaya calisiyorum elimden geldigince. bakalim pes etmeden once birileri bana guvenebilecek mi.. halbuki inek gibi insanim, haberleri yok.

cocuklar iyiler, ellerinden operler.

kismet

dedem gecen yazimi yazdiktan 2 gun sonra aramizdan ayrildi. nerdeyse bir yil olmus. ic sikistirmalar yerini huzne birakti. cok sevdigim babannemle birlikteler simdi.

boyle uzgun seylerden bahsetmicektim aslinda. isyan edicektim, komikli biseyler dicektim.

anneler/insanlar baskalarinin ne yasadigini bilmeden birbirlerini yargilamasinlar dicektim mesela. 

tig isine baslayip cizgili bi battaniye ordugumu anlaticaktim.

bizim oglanin bahcede dusup on disini yaklasik iki sene erken kaybedisinden bahsedicektim.

cok pis gaza geldim, pilatese geri donuyorum! dicektim.

isten ciktigim sirket icin ceviri yapmaya baslamamla kendime guvenimi tekrar kazandigimi soylicektim.

issiz olduguma neden uzulmedigimi anlaticaktim.

almam gereken sertifikanin sinavina calismamak icin neleri bahane ettigimden soz edicektim.

arkadaslarimi ozledigimden de bahsedicektim.

falan.

neye niyet, neye kismet.

buruk

beynim unutuyo ama kalbim unutmuyo gibi. surekli sikistiriyo.

cok umursamiyodum sanki ama sona yaklasiyoruz diye mi boyle oldu? icim parcalaniyo.

dedem 93 yasini yeni doldurdu. 94u bitiremicek sanki.

memnun

is kadini da oldum iyi mi?
iyi tabi.
ilk iki hafta pek noldu anlamadim ama simdi yavas yavas taslar yerine oturuyo.

tam birbucuk ay sonra dogdugum diil ama buyudugum yere gidiyorum. goceli nerdeyse dokuz sene olmustu. allaaam cok heycanli.

yaz gelsin de tatile de gidelim, o da cok heycanli.

negzel yerler, negzel yerler.


arabada "ben her zaman sana asiktim" caldi, bitti.
A (3): cok guzel sarkiydi.

boyle de (guzel) bir anim var.

13

Tam 13 yil oldu bu ulkeye ayak basali. negzel sayi.

pasta yapiyim bari.

dolu dolu

bazen bos gunler iyi geliyo. butuuun gun televizyon seyret mesela, battaniye altinda. kis gelemedi yine buralara, ama olsun.

gecen gun bisi oldu, "kirk yasindaki kadinlar gibi olmiyim ama" dedim lafin arasinda. farkina vardim hemen, sanki dedim yirmibes yasinda genc kizim. 35e on gun var. hic oyle hissedilmiyo(mus). yeterince yasamadim mi? hayat cok guzel diye bence. ne cok gormek istedigim yer, ne cok konusmak istedigim insan, ne cok ogrenmek istedigim sey var diye.

ilk cumleyle son cumlenin celiskisini napcaz?

pogaca yapip yiyelim.

ahhahahaaay, goren yuz kilo sancak. halbusi yarisi, ovunmek gibi olsa da. onemli olan ic guzelligi.

devam

bi kitaba basladim, allaam nasil sikici. zorla okuyorum biraz. ama yarim birakmak istemiyorum. sen de yapiyo musun oyle kenny? sonunu gormek lazim diyo musun?

icinde bulundugum gunler de konu itibariyle sikici. ama tamam burda birakalim diyo muyuz? hayir.

2 haftadir cisle kakayla ugrasiyorum mesela afedersin. erkek kismina tualet egitimi vermek ne zormus. cuma bi delirdim de bugun kendimdeyim. basaricam!

iste boyle, her seyin ortasindayim bugunlerde. bu da konuyu kapatma cumlem olsun.

optum.

ekocum

secim.

aman ne onemli. yine ayni seyler olcak.

aa noldu bu sefer yapamadilar.

e mazbata? nedir bilmiyodum 3 hafta oncesine kadar. milletin dilinden dusmez oldu simdi. aldi da.

allam yareppim. ekremcim ya!

biri diyo ona "her sey cok guzel olucak bundan sonra." canim diyo, bu inanc yeter bize. dusunebiliyo musun, sadece bi sehir bu. bi sehirle butun umudumuzu yesertti adam. insan seven birini gormedi bu millet yillarca, sefkat nedir bimiyo sanki. herkes saskinlik icinde simdi o yuzden. nasi bi insan bu ya.

anne dedi ki, bunlar yerel secimler. tayyip dort yil daha basta. bizim memleketten olmadigindan nasil isler donuyo bilmiyo. dedim, olsun canim benim. bize simdilik bu bile cok. nasil kaldiricaamizi bilemiyoruz.

gercek olamicak kadar guzel bisi.


6 mayis sonrasi gelen edit:

secimler iptal ama umudunu yitirme. diyolar ki; bahar geldi bi kere, yaz artik kacinilmaz.

go girl!

yeni kariyer planlarim var ama gizli, kimseye soylemiyorum. saka saka. bikac kisiye soyledim. ama sana diil kenny. cok calismakla oluyo her sey. pes etmiceksin. lady gaga oyle dedi. ablam diyosa, dogrudur.

tembellik ortadan kalkinca gun sanki 35 saatmis gibi oluyo. ne busuru  bi seyler yapiyorum, bi gorsen. ama hala there is room for improvement.

dun Beirut konserine gittim, ikinciye. cokzeldi.

he bi de rejime basladim. ekmek yemiyorum. sadece pasta.

guzel gunler bizi bekler.

motivasyon tam gaz.

belli

kardesimi yolladim, annem gelicek. sizlamalar yalnizliktan sanirim, edos burdayken hic kendisini gostermedi.

pilatese yine basladim. evde olcak gibi diil bu isler. birilerine para vermek lazim illa. yogayi dusundum once ama cok sikiliyorum ben onda ya, uykum geliyo. tempo yok, bisi yok. nebcim.

bi insan cocugunun kotulugunu ister mi hic? keske o bindigi ucak dusse de olse der mi arkasindan? mutlulugunu kiskanir mi? telefonla yedi sulaleyi arayip kizindan sikayet eder mi? insani hasta edicek kadar ona eziyet eder mi? yilbasi gecesi ananem bu dunyadan gitti, nereye bilmiyoruz. uzuldun mu diye sorma, cevap belli bence.

yeni yil da geldi bu arada, kutlu mutlu olsun. gecen senenin sonunda basladigim maratonu on kitap okuyarak kapattim. bu senenin ilk yarisinda onu gecmeyi planliyorum. televizyonu da azaltamadim ama demek ki zaman varmis bi yerlerde okucak.

kendime ekmek firini acmaya karar verdim. ikibinyirmide acilis. simdiden denemelere basliyorum evde, butun gerec goreclerim hazir. artik senenin sonunda kac kilo oluruz onu bilmiyorum ama.

simdilik bu kadar.

esen kal.

temb

ay bu aralar yine aglak. bayramlar geceli aylar oldu ama yazi okudum bi yerlerde. bayramlari bayram yapan annelerimizdi diyo. iste bayramliklar, guzel kahvaltilar falan. basiyo gozleri yaslar. ben bi aralar yemek yapmak icin yasadigimi dusunen insan, nasil gecistirsem de karnimi doyursam diye dolaniyorum. ha bi de bunun ustune nasil kilo aliyorum, onu bilmiyorum. hep ileride bi seylere tutunuyorum, yok su gun sunlarla goruscez, bugun suraya gidicez falan. hep bi gecistirme. halbuki hayat oyle mi olmali? yaza, dort sene aradan sonra bi memleketime gidiyim diyorum. gidiyim. nasil bi dinlenme olur bilmiyorum ama sanki cok iyi gelcekmis gibi. son bekledigim sey de bu. sonrasinda sanki her sey yoluna gircekmis gibi kafamda. bu ev tembelliginden kurtulucakmisim mesela. 8 sene suren son isimi azaltip kendim icin bisiyler yapmak istememden kaynaklanan?

ah be kenny.

tembellik hepsinin sebebi. kendim icin bisiler yapmamayi da yaninda getiren. cik diyo, sinemaya git diyo. kim simdi giyinicek de gidicek. var evimde mis gibi sinema. misirimi da patlatirim. bi bikkinlik bu tembellik.

annemi istiyorum yine.

o da beni istiyo, eminim.

gelenek

anne-baba-kardes gittikten sonra her yaz sonu yerini bulan 3. geleneksel depresyon festivaline hosgeldiniz!

yalnizlik bu aralar moda dediler. neyse ki. her zaman modaya ayak uyduran bi insan olmusumdur zaten.

sene

seneden seneye yaziyorum artik. arada bi bakmak lazim. olmayinca olmuyo. kafalar yine karisik, yine gidik.

"iki cocuk iki kat zor dediler, ama hic bes kat zor demediler. neden ceyda?" dedi. of ne bileyim ben. nedenini bilseydim zaten simdi burda olur muyduk? bence de olurduk. ne farkeder. bi bosvermislik bi biseylik. uzaktan da olsa birbirimize destek. negzel.

senelik anne, iki senede bir olan baba ziyareti yaklasiyo. ama en guzeli kardes ziyareti. tabagi bos gondermemek lazim. seneye bi kolacan etmeye gelelim diyorum. hayaller hayaller. bu sene yapalim dedik ama sonra baktik bahamalar daha cekici gozuktu sekerim. kocaman sapka alcam kendime o sosyetelerin taktigi. tatlim.

bruksel lahanasi en sevdigim.

simit

"70 kilo derdim var, anne bana simit al" diyo. vurgu 'dert'te diil, 'anne' ve 'simit'te bana gore. anne gelirken taze geliyo da simidi napicaz bilmiyorum. denedik yapmayi, tutturamiyoruz. tas firin falan lazim galiba.

hayat cok eglenceli, sakin yanlis anlama simdi bisi dicem; kendinden vazgectigin zaman cogal nolur. sabahin 3unde kucakta cocuk sallarken omzunun, sirtinin agrisini gormezden gelemiyosun. salliyosun mecburen. curudum ya. doktor fizik tedavi falan diyo. 32 yasindayim ya soylemesi ayip. ne fizigi ne tedavisi.

bu hafta hastalik dolayisiyla calisma sartlari biraz agir geldi. yoksa bi sikayetim yok. ufaklik da alisiyo yavas yavas odasina. uyucaz yakinda.

o diil de nolcak bu memleket(ler)in hali?

yalniz

ben sali gunu yine kendimi cok yalniz hissettim. pazartesi iyiydi, M evdeydi diye belki. ama o da okula gidince ev bombos kaldi uzun zamandan sonra. ne biriken diziler cekici geldi, ne ev isleri. yeni projeler lazim diye dusundum. 3 ay sonra yepyeni bi proje geliyo gerci. yogun olucaz. isim bulamadik ama daha.

birileri kardesime kirkbindolar versin ya. hazir o kadar vermisken bizim su bahceyi de yaptirsin da coluk cocuk oynasin yazin. simdi pek cikasim yok. he yazin dedigime bakma, hava simdi de gayet sicak ayiptir soylemesi.

sen bunlara mi canini sikiyosun, bak memlekete neler oluyo diyosun?  daha ne kadar geriye gidebilir diye birileri deney yapiyo bence. meraksizca izliyorum. kurtarabildigimi kurtarmaya calisiyorum. diger yandan dusunuyorum, nedir dunyadaki amacimiz? he? bu kadar derinlere inmeyelim neyse. sus.

kitap okumayali uzun zaman oldu. kendimi cok bos bi insan gibi hissediyorum. ama kendime iyi bakiyorum.

iyi bayram?

babannemi ozledim bugun yine. cocuklugumun bayramlarinin vazgecilmezi, guzel anilarimin bas kahramani.

bayram kahvaltisindaki gibi sarma yaptim, yanina borek kiymali.

cok duygusalim bu aralar, bi sebebi olmali.

siir yazdim yine, cok maanali.

naber?